شکایت نمی کنم اما

آیا واقعا نشد که در گذر همین همیشه بی شکیب

دمی دلواپس تنهایی دستهای من شوی؟

نه به اندازه تکرار دیدارو همصدایی نفسهامان 

به اندازه زنگی...

واقعا نشد؟   

واقعا انعکاس سکوت  

تنها حاصل فریاد آن همه ترانه 

رو به دیوار خانه شما بود ؟  

نگو که نا مه های نمناک من به دستت نرسید!  

نگو که با غچه شما   

از آوار آن همه باران   

قطعه ای هم به نصیب نبرد!   

نگو که ناغافل از فضای فکرهایت فرار کردم!     

من که همینجا ایستاده ام     

کنار همین پارک بی پروانه     

کنار همین شمشادها شعرها شکوه ها....       

هنوز هم فاصله ی ما        

همان هفت شماره پیشین است       

دیگر نگو که در گذر گریه ها گمش کردی!        

نگو که نشانی کوچه ی مارا از یاد بردی!        

نگو که نمره ی پلاک غبار گرفته ی ما!      

در خاطرت نماند!            

آیا خلاصه ی تمام این فراموشی های نا گفته         

حرفی شبیه <<دوستت نمی دارم >> تو          

در همان گفتگوی دور گلایه و گریه نیست؟          

به من بگو کدامین....

به چه می اندیشی که چشمهایت تا بیکرانه ها مسیر دارد

به چه می نگری که رد نگاهایت تا افق امتداد دارد

کدامین ستاره از آسمان دلم چیدی که این چنین آسمان زندگیم را تاریک کرد

کدامین احساس را از من به یغما بردی که این گونه دلم را در عذاب فرو برد

کدامین نگاه را از من دریغ کردی که این طور دلم در حسرت نگاهت پوسید

کدامین رودخانه را از جاری شدن برحذر داشتی که چشمهایم حلقه حلقه اشک را بر دشت گونه ام سرازیر کرد

کدامین؟!

           کدامین شور؟!

                             کدامین شیدایی؟!

                                                      به من بگو کدامین؟!

روزی که دانه های فاصله را در حجم خالی دستانم ریختی نگاهم بوی گریه گرفت

اما لبخندم را از تو دریغ نکردم تا باور کنی باور رفتنت برایم بی دلیل ترین دلیل هاست  

و در من سخت شکست و تو چه بی تفاوت پشت کردی به من و آن همه دوستی که پر از یاد تو بود